En vooral geen avonturenverhaal.
Want voor de betreffende persoon is de dood geen avontuur.
Het gaat over mensen bij wie de wonden heelden...
... maar die toch door de oorlog vernietigd werden.
Hij staat bekend als Kat. Stanislav Katczinsky.
Onze leider. Met een goede neus voor goed eten en slecht weer.
Vooral voor eten. Als er niets te eten is.
Ik heet Paul Baumer. 18 jaar. Zes van ons waren klasgenoten.
We werden volgestopt met kennis, idealen en hoop.
Josef Behm. Hij gaat theologie studeren.
Albert Kropp. Hij wil rechten gaan studeren.
Friedrich Muller. Bereid om elke studie te volgen.
Franz Kemmerich. Hij wil boswachter worden.
Peter Leer. Hij wil gaan reizen en vrijen.
Tjaden. Voor de oorlog was hij slotenmaker.
De veelvraat van het gezelschap.
Westus. Hij was turfsteker. Een fijne kerel.
Dettering. Een boer. Denkt alleen aan z'n paarden, boerderij en z'n vrouw.
AI maanden vechten we tegen de Fransen om 100 meter land.
Zij vallen onze loopgraven aan. Wij die van hen.
En dan vallen zij weer aan. Om het saldo gelijk te houden.
Help hem overeind.
Je redt het wel.
Rustig aan.
Z'n been. Hij had mazzel.
Hij redt het wel.
Jullie zijn onze jongens van staal.
Dat worden vanzelf helden van staal.
Het is mijn plicht...
... mijn eer...
... om jullie voor te bereiden op jullie rol in de grootse oorlog.
Ons vaderland heeft mannen met karakter en wilskracht nodig.
Ik moet jullie mentaal voorbereiden...
... zodat jullie je lichaam trainen voor jullie keizer.
Voor jullie vaderland.
Voor jullie God.
Het lot van dit vaderland ligt in jullie handen.
En tegelijkertijd het lot van de hele wereld.
Duitsland is de natie van de vooruitgang.
Van de cultuur.
De natie van de wetenschap, van de ideeën
De natie van Beethoven...
... Schiller...
... Goethe...
Baumer.
Wat is dat ? - Een vogel, meneer.
Een vogel ?
Een leeuwerik ?
Heel mooi. - Hij zat op het kozijn.
Dus die lijn is... - Het raam.
Maar je komt hier niet om te tekenen of gedichtjes te schrijven...
... of om te dagdromen. Ofwel ?
Ga zitten.
Jullie zijn allemaal geslaagd. Jullie zijn afgestudeerd.
Jullie hoeven niet meer naar school.
Jullie moeten jullie plicht vervullen.
Jullie kunnen gaan. Meneer Baumer...
Blijf nog even.
Sigaret ?
Nee, dank u. - Rook je niet ?
Het is wel een slechte gewoonte...
... maar anders word je zo saai.
Zoals de Engelsen zeggen: All work and no play makes...
... a dull man.
Goed zo. Dus je hebt hier toch nog iets geleerd.
Er is een tijd van werken en een tijd van spelen.
Je bent afgestudeerd. De tijd van spelen is nu voorbij.
Je bent een dromer.
Met je tekeningen en gedichtjes.
Nu ben je een man. Met de plichten die daarbij horen.
De plichten jegens je vaderland.
Wacht je op je oproep of meld je je vrijwillig ?
Als de plicht roept, zul je natuurlijk gaan.
De hele klas zal als een man...
... het vaderland gaan dienen.
Ik zal trots op je zijn, Baumer.
Een heerlijke dag.
Iedereen at voor twee...
... en de post is gekomen.
Het gras wappert heen en weer.
Vlinders zweven op de warme wind.
Hoe vaak stonden we de laatste dagen op 't randje van de dood ?
We denken er maar niet aan. We genieten van de wereld.
Alles is nieuw en schitterend. Rode klaprozen, lekker eten...
... sigaretten en het zomerbriesje.
Paul.
We gaan naar Kemmerich.
Weet u waar Franz Kemmerich ligt ? - Daarachter.
Franz. Hoe gaat het ?
M'n horloge is gestolen. - Hufters.
Ik had je nog gewaarschuwd. - Ik weet 't.
Je mag snel naar huis. - Denk je ?
Je ziet er goed uit.
Ik voel me ook... goed.
M'n voet doet zo'n pijn.
Hij voelt zo koud.
Door die pijn kun je snel naar huis. Wees er dankbaar voor.
Over een week zit je met een dikke sigaar op de stoep...
...op te scheppen tegen Kathrina.
Hier is wat te roken en 'n stuk kaas.
Met de groeten van Kat. Je kam zit in het tabaksblik.
Verstop het onder het bed.
Ze hebben m'n horloge gepikt.
Neem je deze mee terug naar huis ? - Waarom niet ?
Wat moet je thuis met laarzen ?
Laten we ruilen.
Ik kreeg ze van m'n moeder. - Mag ik ze dan lenen ?
Jij bent eerder thuis dan wij.
Jij hoeft niet op verlof te wachten.
Zuster.
Ze komen nooit. - We zorgen dat je hier wegkomt.
Als we terugkomen... - Zijn we allemaal weer samen.
Morgen komen we terug. - Bedankt.
Ik kom weer terug.
Probeer m'n horloge te vinden.
Je denkt dat ik niets om Franz geef. Dat is niet waar.
Ik zou alles doen om z'n leven te redden.
Waar hij heengaat, heeft hij geen laarzen nodig.
Hij heeft niets meer nodig. En mijn laarzen doen pijn.
Straks heeft een verpleger z'n laarzen en niet een van z'n vrienden.
Hij heeft gelijk, Paul.
Dat weet ik.
Heel goed, Kemmerich.
M'n been is geamputeerd.
Het had erger gekund.
Lavour is z'n rechterarm kwijt. Dat is veel erger.
Bovendien mag jij naar huis. - Denk je dat werkelijk ?
Natuurlijk. - Denk je dat echt ?
Als je hersteld bent van de operatie.
Ik denk van niet.
Praat geen onzin.
Ik wilde zo graag boswachter worden.
Dat word je ook.
Tegenwoordig maken ze hele goede protheses.
Daarmee kun je alles weer.
Als je m'n horloge vindt, stuur 'm dan naar huis.
Je gaat naar een revalidatieoord. Misschien wel naar Klasterburge.
Weet je nog dat we daarheen liftten ? De klaprozen...
... de rivier vol vis.
Als ik terugkom, trekken we weer de bergen in.
Vertel hoe alle bomen heten. Vertel er alles over.
Er zal niets veranderen.
We zullen weer samen zijn.
Franz ?
Geef Muller...
... m'n laarzen.
Dokter !
Waar is de dokter ?
Snel. Franz Kemmerich is stervende.
Wie is dat ? - Bed 36. Beenamputatie.
Dan weet ik nog niks. Ik heb er zes geamputeerd vandaag.
Kijk jij maar.
We opereren al vanaf vijf uur vanochtend.
AI 16 sterfgevallen. Dit wordt nummer 17.
Het zullen er zo'n 20 worden.
Hij moet weg. Het bed is nodig. Buiten liggen ze op de grond.
Paul ? - Ja, Mrs Kemmerich.
Je moet me iets beloven.
Let goed op Franz.
Je weet dat hij tegen je opkijkt. Hij doet alles wat jij zegt.
Hou 'm uit de buurt van gevaar. - Ik zorg dat hij zich gedraagt.
God zegene je, Paul.
Pas goed op je broertje. Tot gauw.
Dag, moeder.
Wakker worden, jongens !
He, wakker worden.
Het is een stralende dag.
Opstaan. Eten.
Hoe flik je dat, Kat ?
Ik zal je leren om eten te vinden waar het niet is.
Handig voor als ik er niet meer ben. - Hoezo ? Jij zult er altijd zijn.
Ik vrees dat dat niet lang meer duurt.
Luister maar goed naar je leraar, anders verhonger je.
Hij komt eraan.
Wat wilde hij ?
We moeten onze plicht vervullen. Iedereen meldt zich vrijwillig aan.
Natuurlijk. - Jij ook, Behm.
Ik heb slechte ogen.
Vanavond gaan we ons eerst bezuipen.
Halt !
Links.
Opstellen in rijen van drie.
Drie groepen.
Presenteer geweer.
Op de plaats rust.
Goedemorgen, brave heren.
Mijn naam is Himmelstoss.
Korporaal Himmelstoss.
Ik ben jullie exercitiecommandant.
Ik ben een goede instructeur. Weten jullie waarom ?
Jullie zullen nooit vergeten wat ik jullie leer.
Nooit.
Attentie.
Rust.
Attentie.
Naar rechts.
Naar links.
Naar rechts.
Voorwaarts, mars.
Links, links, links.
Naar rechts. Mars.
Links, links, links.
Attentie.
Naar rechts.
Naar voren.
Naar rechts.
Voorwaarts, mars.
En nu...rennen.
Liggen.
Opstaan.
Liggen.
Opstaan.
Nog een keer.
Baumer.
Nog een keer.
Dat zet ik je betaald, Baumer.
In het gelid. - Nee, korporaal.
U moet beter uitkijken, korporaal.
Jullie opleiding is afgelopen.
Jullie zijn nu soldaten van het keizerlijk leger.
Klaar om te strijden voor keizer en vaderland.
Aan het front zal alles wat jullie hier leerden duidelijk worden.
Soms leken de instructeurs misschien erg nors...
... maar jullie zullen ze dankbaar zijn voor de opleiding.
Jullie zijn opgeleid als soldaten in dienst van God...
... de keizer en het vaderland.
Voorwaarts, mars.
Wapen om de schouder.
Rechts.
Instappen.
Verboden te roken.
Dus daar zijn jullie.
Er wordt aan elk peloton een oudere soldaat toegevoegd.
Jullie zijn het nieuwe peloton, ik ben de oude soldaat.
Tijdens de opleiding leerden jullie wat een soldaat moet doen.
We gaan er alles aan doen om dat te vergeten.
Ik leer jullie praktische... Luister nou even.
Ik leer jullie praktische zaken.
Hoe je je luier verwisselt aan het front.
En hoe je Fransen omlegt.
De vuurdoop laat niet lang op zich wachten. Eerst warm eten...
... slapen en dan de eerste patrouille.
Vannacht.
Vandaag krijgen we vuurwerk. De Fransen begroeten ons.
Blijf bij Kat in de buurt en ga rennen als ik 't zeg.
Dekking !
Schiet de gewonde paarden af !
Schiet ze dan af !
Idioot, straks raak je iemand. Ga liggen.
Waarom ? Wat hebben ze misdaan ?
Helemaal niks.
Paarden misbruiken is fout. Paarden afmaken ook.
De Fransen zijn klaar. Kom mee, jongens.
Is iedereen er ?
Ik hoor jullie niet.
Dit was slechts een voorproefje. Jullie wennen er wel aan.
Jullie lijken wel bijna soldaten.
Blijf bij Kat dan gebeurt er niets.
We zitten nu een jaar aan 't front. We zijn nu soldaten.
We kennen de omgeving goed. We zijn hier thuis.
Alleen Kemmerich is dood. Maar we horen ook over andere klasgenoten.
Dood of gewond.
We zijn allemaal afhankelijk van het lot.
Voor een granaat kunnen we slechts duiken.
Je weet nooit waar 'ie neervalt.
Ik kan in een bunker aan flarden worden geschoten...
... en in open veld tien uur lang ongedeerd blijven.
Elke soldaat heeft houvast aan z'n geluk...
... maar niemand heeft 1000 keer geluk.
De ratten hier zijn smerig. Vreselijk dik.
We noemen ze "lijkratten". Hun koppen zijn onheilspellend.
Op je nuchtere maag word je ziek van hun lange, kale staarten.
Als lokaas gebruiken we vies, beschimmeld brood.
Die brutale ratten grissen dat brood onder je handen weg.
Het is een tijdverdrijf.
Gasmaskers.
Gas is het meest gevreesde wapen.
In het hospitaal zagen we slachtoffers van gas...
... die hun longen in brokken uithoestten.
In het open veld ben je minder kwetsbaar voor gas.
De nieuwe rekruten zorgen voor veel problemen.
Er sneuvelen er 5 tot 10 maal zoveel als van de ouderen.
Omdat ze zo onervaren zijn, zijn ze als vliegen dood te slaan.
Grijp hem.
Geef me een geweer.
Wacht.
Het was nog een kind.
Een kind.
Hoe lang duurt het al ? Weken, maanden, jaren ?
We leven bij de dag. Gisteren lagen we onder vuur.
Vandaag kunnen we rusten. Morgen liggen we weer in de loopgraven.
Kom eens, jongens.
Jullie die kant op. Jullie deze kant.
Grijp ze.
Ik wil de lever niet. Ik ben op dieet.
M'n vrouw zou veel basilicum en paprika hadden gebruikt.
De vulling zou iets heel bijzonders zijn geweest.
Maar toch... - Ik vond het een koningsmaal.
Het was niet slecht. Dit oorlogje is ook niet slecht.
Ik heb nog steeds geen antwoord. - Waarop ?
Wat doe je als dit voorbij is ? - Zuipen, zoals iedereen.
Ja, en dan weer terug naar mama. Maar dan ?
Je hoeft je niet te schamen.
Ik schaam me niet. - Hij gaat theologie studeren.
Wil je dat nog steeds na een jaar aan het front ?
Zit God nog in z'n hemel ? - Dat zal nooit anders zijn.
En jij ? Terug naar de schoenmakerij ?
En m'n kinderen. - Hoeveel heb je er ?
Vraag dat maar niet. Gelukkig ben ik schoenmaker.
Anders ging ik failliet aan het kopen van schoenen.
Nog meer kisten. - Het zijn er meer dan gebruikelijk.
Dus een zwaarder offensief ?
Wat attent. Zelfs de kistvulling wordt bijgeleverd.
Hoe oud ben jij ? - Zestien.
Volgend jaar sturen ze zuigelingen.
Heb jij deze zo geslepen ?
Van wie moest dat ? - Op de opleiding.
Als de vijand je hiermee pakt, schieten ze je niet dood.
Dan steken ze je ogen uit en storten ze vol met zaagsel.
Er is afgesproken om deze niet meer te gebruiken.
Dat wist ik niet. - Voor 't eerst aan het front ?
Niks geen meneer. Ik ben soldaat.
Ik dacht... - Niet denken. Luisteren.
Deze schop is nuttiger. Hiermee sla je iemand z'n kop eraf.
Het is ook een goeie knots. Omdat 'ie zwaar is.
Als je iemand hiermee in z'n nek slaat, splijt 'ie zo open.
En hij is schoner. Een bajonet moet je echt eruit sjorren.
Dat kost tijd. En dan word je doodgeschoten.
Begrepen ?
Waar is jullie commandant ?
Korporaal Himmelstoss zou hierheen komen.
Korporaal wie ? - Himmelstoss.
Van het opleidingscentrum in Oldenberg ?
Niet te geloven. - We kunnen wraak nemen.
Dat varken heeft zich toch zeker niet vrijwillig aangemeld ?
Hij is te ver gegaan met een paar rekruten op het modderveld.
Kent u het modderveld ? - Nou en of.
Het ging te ver. Ze waren bijna dood.
De zoon van een rechter had alles gezien.
Dus werd hij hierheen gestuurd. Ik wist dat hij het zou verknallen.
Ik kan haast niet wachten.
Kijk eens wie we daar hebben.
Nu zijn we weer samen.
Jij bent toch Kropp ? Ken je me niet meer ?
En Muller. Jou vergeet ik ook nooit meer.
Leer, Behm, Baumer...
Mijn geheugen werkt nog prima.
Ik had gezegd dat jullie mijn lessen nooit zouden vergeten.
Jullie leven allemaal nog. - Behalve Kemmerich.
Die weet ik niet meer. Maar jullie hebben je lesjes goed geleerd.
Dit lesje is voor jou.
Knijp er aan het front niet tussenuit.
Wat zei je ?
Dus dit is de geweldige Himmelstoss. - En wie ben jij ?
Antwoord, soldaat.
Daarginds is een latrine. Spring er maar in.
Ik ben je meerdere. Wil je voor de krijgsraad ?
Rechtop en hakken tegen elkaar als een meerdere tegen je spreekt.
Allemaal.
Attentie.
Rechtsom.
Voorwaarts, mars.
Rustig maar. Het komt wel goed.
Zie je hoe hij ze opblaast ?
Geef me straks dat blikje. Ik gebruik het vet om m'n laarzen te poetsen.
Het komt wel goed. Je went er wel aan.
Voor elke grote aanval, houden ze ons zo uit onze slaap.
Als ze aanvallen dan vallen wij ook. In slaap.
AI twee dagen en nachten. Hoe lang nog ?
Niet zo lang meer. - Waarom houden ze niet op ?
Waar ga je heen ? - Ik kom weer terug.
Ontspan je maar. Het is zo afgelopen. Ga maar zitten.
Ga zitten en gedraag je.
Luister. Een aanval.
Lopen.
We wachten niet meer hulpeloos af op onze vernietiging.
We doden nu ook zelf. Uit bescherming en uit wraak.
Als we ze zien, worden we net wilde beesten.
We worden gajes, moordenaars, duivels.
Als je vader met hen aankwam, zou je nog het vuur openen.
Wat krijgen we nou, verdomme ?
Lopen.
Voeg je bij de rest !
Hoe lang duurt dit al ? Dagen, weken, maanden, jaren.
Aanval. Tegenaanval.
De lijken stapelen zich op. In de winter en de zomer.
Het is warm en de doden zijn niet begraven.
Ze liggen begraven onder de granaten.
De wind voert een onaangename geur van bloed aan.
Helpen.
Ik wil je helpen.
Ik wilde je niet afmaken.
Maar je besprong ons ineens.
Wat zou jij gedaan hebben ?
Ik ken je helemaal niet.
Van zo dichtbij.
Ik zag alleen je geweer...
... je bajonet...
... en je granaten.
Als we dat zouden weggooien...
... konden we broeders zijn.
Maar dat mogen we ons zeker niet realiseren.
Dat mogen we niet.
We hebben allebei een moeder en een vader.
Hetzelfde.
Onze doodsangsten zijn hetzelfde.
De pijn is hetzelfde.
Alles.
Echt alles.
Vergeef me, kameraad.
Ik kan je gezin schrijven.
Ik ga ze schrijven.
Gerard Duvall. Drukker.
Ik heb Gerard Duvall, de drukker, gedood.
Bataljon. Attentie.
Presenteer geweer.
Ogen, links.
Bataljonscommandant. Majesteit...
Ik breng de groet over van het 150ste infanteriekorps.
Majesteit... Soldaat Bernard.
Majesteit... Soldaat Langer.
Majesteit... Korporaal Himmelstoss.
Op de plaats, rust.
Officieren, onderofficieren en vrijwilligers.
Degenen die vandaag een onderscheiding ontvingen...
... worden beloond voor hun inzet.
Heel Duitsland verwacht dat u dit voorbeeld zult volgen.
De Keizer streeft naar een grote inzet...
... moed en gehoorzaamheid voor God en dit land.
Als u dat doet, soldaten...
... zult u ook eens een medaille ontvangen.
U heeft uw taak vervuld in dienst van de Duitse krijgsmacht.
U toonde de wereld onze kracht. Onze vijanden werden verslagen.
Met Gods hulp laat u het vaderland overwinnen.
Pas na zes weken zit het op je huid. - Mag ik dat stukje zeep ?
Hoe is 't water ? - Heerlijk. Kom erin.
Kijk daar eens.
Doe iets. Zeg iets. Als ze maar niet weggaan.
Kom maar naar deze kant.
Zeg dat we met ze willen praten.
Ga nou niet weg.
Willen jullie brood, dames ?
Kom toch hierheen.
Ze willen dat we vanavond naar hun huis komen.
Met iets te eten.
Drink op, Tjaden.
Stomme pech dat wij met z'n vieren zijn en zij met z'n drieën.
Pech...
Het is oneerlijk voor de meisjes.
Drink op. Eindelijk goeie Franse wijn. - Op de meisjes.
Een van ons moet het hoogste offer brengen.
Drink eens door, Tjaden. Je houdt ons niet bij.
We moeten lootjes trekken.
Jij verliest.
Zo gaat het wel goed.
Ik ben er klaar voor.
Vind je de jouwe leuk, Albert ?
Kom eens.
Kom hier zitten.
Hoe oud ben je ?
Je leeftijd.
Hoe oud ben je ?
Negentien.
Vijfentwintig ?
Sta op, Albert.
M'n benen. - Opstaan, Albert.
Blijf liggen.
Ik ben zo terug.
Rustig.
Paul.
Hou je haaks.
Kom mee, Kat.
Van Kat. - Wat is 't ?
Iets te eten voor onderweg. - Brood en kaas.
Midden in de woestijn weet hij nog aan eten te komen.
Tot ziens.
Hou je haaks.
Albert en ik liggen in een Katholiek hospitaal.
Katholieken staan bekend om een goede behandeling en goed eten.
We zijn hier direct uit de trein heengebracht.
We hebben allemaal slecht geslapen.
Die zien we nooit meer terug. - Hoezo niet ?
Ze namen z'n kleren mee. Hij gaat naar de dodenkamer.
Wat is een dodenkamer ? - Noem het 't sterfhok.
Iedereen die van het leven afscheid wil nemen, wordt daarheen gebracht.
Heel handig, ze hebben 't, naast 't mortuarium gemaakt.
Niemand komt daar ooit levend uit.
De vrijgekomen bedden staan nooit lang leeg.
Het gaat slecht met Albert. Hij heeft veel pijn.
Gisteravond werd 'n kamergenoot met een zware bloeding wakker.
Hij is maar half bij bewustzijn.
De artsen houden hem scherper in de gaten.
Ik wil niet mee.
U gaat naar de behandelkamer. - Ik wil niet naar de sterfkamer.
U gaat naar 'n behandelkamer. - Waarom neemt u dan z'n jasje mee ?
Ik wil niet dood. - Waarom neemt u z'n jasje mee ?
Leugenaars.
Vuile leugenaars.
Ik wil terug.
Hou daarmee op.
Hij wil zichzelf met een vork van 't leven beroven.
Waarom liet je hem niet z'n gang gaan ?
Je gaat goed vooruit. Je kan straks zonder stok.
Zuster...
Ik maak me zorgen om m'n vriend.
Hij herstelt erg goed.
Maar na de operatie...
... praat hij nauwelijks meer tegen me.
Dat is de gebruikelijke reactie na een amputatie. Altijd.
Maak je geen zorgen. Albert redt het wel.
Vertel hem je goede nieuws. Dat zal hem opvrolijken.
Hoe voel je je ?
Ik krijg zestien dagen revalidatie- verlof. Ik ga naar huis.
Jij zal ook naar huis mogen. Kan ik iets voor je meenemen ?
Een pistool.
Een wat ?
Je wilt toch iets meenemen ? Neem een pistool voor me mee.
Neem je een pistool mee of niet ? - Nee. Doe niet zo onzinnig.
Wat jij zegt is zinnig.
Albert.
Het spijt me.
Paul.
Waarom liet je niet weten dat je kwam ?
Moeder.
Kom boven.
Geef me een zakdoek.
Hoe is 't met haar ?
Ze ligt ziek in bed.
Wat heeft ze ? - Dat weten we niet.
Dokter Bradermier denkt dat ze weer kanker heeft.
Godzijdank.
Ben je gewond, jongen ?
Nee, ik heb verlof.
Hoe voel je je ? - Ik ga vandaag maar weer opstaan.
Mooi zo.
Mijn Paul.
Kijk...
Brood...
... en kaas...
... en boter.
Krijg je wel genoeg te eten ?
Niet altijd. Maar we redden 't wel.
Is de situatie daar slecht ? - Nee, dat valt wel mee.
Volgens Bradermeir was het daar vreselijk.
Met de gasaanvallen en zo. - Dat zijn praatjes, moeder.
Praatjes...
Kijk maar. Ik ben gezond.
Of niet ?
Jawel...
... maar toch.
Waarom wil je je uniform niet uittrekken ?
Ik voel me lekker zo, vader.
Ik wil met je gaan pronken bij Maxi's.
Je ziet er goed uit. De oorlog ligt je zeker wel ?
In zekere zin, misschien. - Neem een sigaar.
Wie oud genoeg is om Fransen te doden, mag ook roken.
Geef onze krijger nog een biertje. - Hoe is de sfeer daar ?
We moeten nu definitief met die Fransen afrekenen.
De vijand heeft veel in petto.
De oorlog verloopt anders dan men denkt.
Je ziet het van jouw kant.
Je verliest het grote overzicht.
We moeten eerst doorbreken in Vlaanderen.
Dit zijn de Fransen. Dit zijn wij.
We moeten via België gewoon erdoorheen rammen.
Dat kan niet voordat we ze bij de Hindenburg-linie hebben verslagen.
Het gaat om de grenzen. - Niet waar, Baumer.
Een goed soldaat maakt handig gebruik van de grenzen.
Ludwig heeft gelijk. Offensieven horen bij 'n moderne oorlog. Want in 1870...
Onzin. Dat was 50 jaar geleden.
Je liegt, Paul.
Je liegt.
Ik zweer dat hij meteen dood was.
Je had beloofd hem te beschermen. - Ik heb nooit iets beloofd.
Waarom is hij dood en leef jij nog.
Met welk recht...
Vertel het nog eens.
Heb je het gezien ?
Ja, ik was vlakbij hem.
Hij is zonder pijn gestorven.
Je probeert me te troosten.
Maar dit valt me zwaarder dan de waarheid.
Ik wil alleen...
Ik wil de waarheid weten.
Ik moet het weten.
Het is echt precies zo gegaan, Mrs Kemmerich.
Hij stierf gelijk. Hij heeft niets gevoeld.
Z'n gezicht had een rustige blik.
Zweer je dat ?
Bij alles wat heilig voor je is ?
Bij alles wat me heilig is. Hij stierf gelijk.
Beloof je nooit meer terug te komen als je liegt ?
Ik zal nooit terugkomen als hij niet onmiddellijk dood was.
Onthoud deze les goed. Opdat jullie beter soldaten zijn in het Keizerlijk leger.
Jullie mogen gaan.
Baumer ?
Paul Baumer.
Wil je een sigaret ? - Nee, dank u.
Dus je rookt nog steeds niet. Mooi zo. Het is 'n slechte gewoonte.
Maar anders wordt het alleen werken en geen lol.
Hoe is 't, Baumer ? En de stemming ?
Perfect, zeker ?
Behm is dood.
Behm ? - Josef Behm.
Ik had nooit gedacht dat hij zich zou aanmelden.
Kemmerich is ook dood. - Dat heb ik gehoord.
Bij Kropp is 'n been geamputeerd.
Albert Kropp.
Van de anderen weet ik niets. We werden gescheiden.
Maar Leer, Muller en ik leven nog.
Blij dat te horen.
Zeg maar dat ik trots ben...
... dat ik goede Duitsers van ze maakte.
En dat jullie je vaderlandsplicht allemaal hebben vervuld.
Kun je je voorstellen hoe ik me daar bij voel ?
Jullie waren een goede klas. Prima jongens.
Iedereen...
En deze klas ? - Niet te vergelijken.
Een moedeloos stelletje.
Ze missen jullie mentaliteit. - Geen jongens van staal.
Uw helden van staal zijn ook maar jongens.
Jongens die willen spelen, lachen, in leven willen blijven.
Gewoon, jongens.
Moeder, het is laat. Ga toch slapen.
Ik wilde bij je zijn. - Je vat nog kou. Ga slapen.
Ik slaap de laatste tijd niet zo best.
Ben je vaak bang ?
Ik wilde je zeggen dat je moet oppassen met Franse vrouwen.
Ze deugen niet.
Bij ons zijn geen vrouwen. - En wees voorzichtig aan het front.
Ik bid elke dag voor je. - Dat weet ik, moeder.
Kun je geen minder gevaarlijke baan krijgen ?
Misschien wel in de kampkeuken.
Doe dat dan. En als de anderen commentaar leveren...
Daar trek ik me niets van aan. Ga nou maar weer slapen.
Dit was vroeger m'n kamer, moeder. AI m'n spullen staan hier.
Zoals m'n geliefde boeken. Maar ze zeggen me niets meer.
Omdat ik sindsdien veranderd ben. Ik ben soldaat.
Ik hou me niet bezig met lezen, maar met doden.
Van het leven ken ik slechts de dood. Ik had niet terug moeten komen.
Daar denkt iedereen hetzelfde. Het leven is zinloos.
M'n kameraden daar zijn m'n enige waarheid.
Ze zijn niet m'n boeken, m'n familie m'n leven.
Slechts van hen ben ik afhankelijk.
Ik vind het erg om te zeggen...
... maar ik heb 't gevoel dat ik nu weer naar huis terugkeer.
Paul.
Je bent er weer, jongen. - Ja, ik ben terug.
Je bent gek. Maar ik ben blij je weer te zien.
Insgelijks.
Ze worden steeds jonger, Paul.
Aan hen alleen hebben we al een dagtaak.
Daar is onze deserteur weer.
Hoe was je verlof. - Heerlijk. Waar is Muller ?
Wanneer ? - Vorige week.
Ging het snel ?
Granaatscherven in z'n buik. Hij leefde nog twee uur.
Verdomme.
Als ze dichterbij komen, zijn we er geweest.
Luitenant.
Laat hem liggen, Leer. Hij is er geweest. Kom terug.
Verdomme !
Klaar ? Kom op.
We brengen onze makkers aan het front eten.
We hebben honger, zijn moe...
... en wanhopig.
Maar de oorlog gaat door.
Waarom maken ze er geen einde aan ?
Wij zijn aan ons einde. De Fransen eten cornedbeef en wittebrood.
Ons brood lijkt wel zaagsel.
Is er nog iemand zonder dysenterie ?
Het geschut is versleten.
De lopen zijn zo versleten...
... dat we zowat door onze eigen granaten worden geraakt.
Er zijn geen paarden meer. De vijand is met teveel.
Ze hebben te veel pistolen, tanks. En de Amerikanen komen erbij...
... met meer kanonnen, vliegtuigen, nieuwe troepen.
Blijf stil liggen.
En dat net aan 't einde. - Praat niet.
Na vier jaar. - Brancard. Ziekendrager.
Net nu het afloopt.
Maak je geen zorgen. Het lijkt een schone wond.
Hou vol.
Voordat je het weet lig je heerlijk in een hospitaal.
Brancard !
Kun je opstaan ?
Kom mee.
Ik draag je wel.
Het spijt me. - Geeft niet, Paul.
We moeten doorlopen.
Klaar ?
Ik doe m'n best.
Ik probeer het wel.
Had je de moeite bespaard.
Hij is morsdood.
Welnee.
Het is z'n scheenbeen.
Hij is bewusteloos.
Toe dan, Kat.
Hij praatte nog.
Tien minuten geleden...
... hebben we nog gepraat.
Het is herfst. We wachten op het einde.
Op het bestand. Op de vrede.
Beste Albert.
Ik wil je laten weten dat alleen wij twee nog leven.
Vlak na Kat, stierf Tjaden.
Een snelle, genadige dood. Een kogel door z'n hoofd.
Himmelstoss ging op diezelfde dag. Nu is ook Dettering dood.
We verloren Dettering al in de lente...
... toen de appelbomen bloeiden.
Je weet wat het voorjaar met hem deed.
Twee weken geleden verscheen hij niet op het appel.
We hoorden dat hij door MP's was opgepakt.
Hij wilde naar huis.
Naar de oogst.
We hoorden er niets meer over. Je kent de strafvoor desertie.
Van onze klas van 1916 zijn er nu 13 van de 20 dood.
Er worden er 4 vermist. Eentje zit in een gesticht.
Alleen jij en ik leven nog. Wat mis ik je.
BEKENDMAKING VAN HET DUITSE OPPERBEVEL:
11 OKTOBER 1918
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : Black Phantom